Metgezel worden klinkt makkelijker dan dat het is

Als kind zijnde vond ik het altijd geweldig om naar mijn opa en oma toe te gaan. En ja, ook ik moet toegeven dat ik mijn favoriete opa en oma had. Ik mocht daar altijd alles, met bepaalde restricties natuurlijk. Ik kon niet zomaar op opa zijn keyboard zonder dat te vragen. Maar ik voelde me er vrij. En veilig. En geliefd.

Toen ik mijn opa in het begin van 2016 voor de eerste keer in het ziekenhuis kwam te liggen zorgde dit ervoor dat alles wat ik van hem geleerd had en hoe ik naar hem keek veranderde. Hij was niet langer mijn opa die altijd alles wist. Ik zag hem op een manier hoe ik hem nog niet eerder gezien had. Kwetsbaar. Ziek. Maar ook oud.

Nooit had ik er bij stil gestaan dat de rollen omgedraaid konden zijn. Ik die voor hem moest zorgen, in plaats van hij voor mij. Plots moest ik hem helpen met zijn drinken in plaats van hij mij.

Als kind weet je ergens wel dat je opa en oma nooit eeuwig bij je zullen zijn, maar wanneer je je zieke opa kwetsbaar en ietwat hulpeloos in een ziekenhuisbed ziet liggen komt deze harde realiteit wel erg dichtbij.

Gelukkig heb ik een sterke opa, die echt altijd alles weet en dus gaat het langzaamaan beter. Met baby-stapjes zou je kunnen zeggen. Van het ene ziekenhuis mocht hij terug naar het andere en ondertussen zit hij in een verzorgingstehuis. Ik was zo blij toen ik dit nieuws hoorde, want ik dacht ‘Yes, dat betekend dat hij misschien wel binnenkort naar huis mag’. Hoe dom van me dat ik dit dacht…

Ondertussen denk ik daar heel anders over. Nu dat ik zoveel tijd met hem door breng en zie hoe schrijnend de situatie in een verzorgingstehuis is, is het mijn tijd om iets terug te doen. Mijn tijd om voor hem te zorgen. Ik ga zo vaak als ik kan bij hem langs en probeer ook mijn oma zoveel mogelijk te ondersteunen waar ik kan. Het moment dat ik bij hem op de deur klop vallen alle zorgen van me af. Dan zie ik hem zitten, mager en afgevallen, een echte oudere man, maar wel met zijn pretoogjes zoals hij die altijd al had.  Steeds vaker praten we in het Groningse dialect, iets waar hij echt trots op is. En samen roken we sigaretjes buiten en genieten we van de vloeibare koffie die hij eindelijk mag drinken. Ja, ik weet het: roken is slecht. Maar mijn opa, die zo hard gewerkt heeft om een goede verzorging te krijgen mag van mij zoveel roken als hij wil. Laten we realistisch zijn: zolang heeft hij niet meer.

Schrijnend vind ik het dat hij steeds vaker tot na 10.00 uur in zijn bed ligt, wat betekend dat hij geen ontbijt eet en zelfs zijn medicijnen niet krijgt, welke hij om 08.00 uur moet innemen. Nog schrijnender vind ik het om te zien dat er een uitzendkracht is van mijn leeftijd die hem om 19.00 uur in zijn bed legt, dat kan toch niet de bedoeling zijn lijkt me. Ik vraag me dan dus ook regelmatig af of hij of zij dit met zijn eigen opa en/of oma zou doen…

En ja, ik weet ook dat deze hele zorgsituatie in Nederland al langer aan de gang is. Maar nooit eerder had ik het zelf ervaren en ik kan dus nu met volle overtuiging zeggen: dit kan zo niet langer.

Mijn opa is geboren tijdens de oorlog, een echte hardwerkende ouderwetse Groningse man. Een man die Nederland opgebouwd heeft tot wat het nu is. Bedenk maar eens dat toen hij mijn oma leerde kennen hij haar geen ‘appje’ kon sturen of even haar profiel bekijken of Facebook. Neen, dat ging via de ouderwetse manier. Elkaar opzoeken wanneer je tijd had, brieven schrijven, geduld hebben en als je dan eenmaal voor elkaar gaat: ga er dan voor. Trots ben ik dan ook dat zij al 50 jaar getrouwd zijn.

Maar juist deze mensen verdienen de zorg die ze nu niet krijgen. Bedenk maar eens dat jouw opa of oma jou als baby zijnde lepel voor lepel gevoerd heeft en je vieze poepluiers verschoond heeft. Dan wil je toch iets terug doen?

Dat wil ik dus ook. Dus ik besloot dat ik metgezel wilde worden in mijn provincie. Dit is makkelijk te combineren met mijn werk en andere projecten en hiermee help ik iemand wat voor mij belangrijk is. Maar zo gemakkelijk als ik dacht dat je dat kon worden is het helemaal niet. Sterker nog: als ik in de google-balk in tikte dat ik metgezel wil worden in mijn gemeente krijg ik niks anders dan irrelevante krantenartikelen, websites die niet langer online zijn en nog veel meer meuk. Waarom is dit niet makkelijker vraag ik mezelf af…

Iedereen weet de ouderen-zorg een ondergeschoven kindje is en er weinig naar om gekeken wordt. Maar waarom wordt het dan juist niet gepromoot dat je metgezel kan worden? Ontlast je daarmee dan niet ook het verzorgingstehuis-personeel en de familie?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s